Fjörutíu dagar í Afríku 2005.

Þann 29. júlí 2005 lögðum við Elísabet Anna Kolbeinsdóttir (Sheba) og Kolbeinn Sigurðsson af stað til Afríku. Í þessari sex vikna ferð til Rúanda, Búrúndí, Kóngó og Úganda var ætlunin að heimsækja mismunandi kirkjur til að miðla orði Guðs, biðja fyrir fólki til frelsis, lausnar og lækningar. Á sunnudagsmorgni 31. júlí 2005 lentum við örþreytt í Kigali. Þennan dag var sett stórt mót í Kigali í Zion Temple sem hét Africa rise and shine (Afríka rís upp og skín). Þetta var mót með 21 þjóð víðsvegar úr heiminum, en alls voru 258 gestir. Þetta mót var mjög magnað og margir voru snertir af Guði. Heilagur andi féll kröftuglega yfir mótið og það varð ljóst að sumir urðu ekki samir eftir slíka snertingu.
Við Sheba gistum venjulega hjá fjölskyldum í þessari ferð og það var alltaf menningaráfall á hverjum stað. Það sem er sjálfsagt heima á Íslandi, er bara ekki til þarna. Við þvoðum okkur uppúr vaskafati og maður komst vel uppá lagið með að nota fötu sem sturtu. Yfirleit voru engir skápar til að hengja fötin sín upp, en þá var notast við sex tommu nagla til að búa til hengi. Það sem innfæddum þótti höll, var mjög hrátt húsnæði með köngulóm, eðlum og fleiri skorkvikindum. En það sem er verst eru moskítóflugurnar sem sjúga blóð úr okkur og bera með sér taugaveiki, malaríu og fleira skemmtilegt. Eina ráðið var að sofa undir neti sem við höfðum meðferðis. Maturinn var hrísgrjón, kartöflur, kál (Kasava), rætur (Kasava), síli, fiskur, geitakjöt, nautakjöt, kjúklingur, ávextir og ýmislegt grænmeti. Það vildi bera við að fæðið væri eins í nokkra daga. Vatnið var það sem við söknuðum mest frá Íslandi, en þarna drukkum við soðið vatn úr brunnum þeirra og það var ekki bragðgott. En vegna fæðisins og vatnsins var maginn hjá okkur ekki í jafnvægi meðan við vorum í Afríku. Það var farið með okkur nokkrum sinnum á veitingastaði og þar gátum við fengið mjög góðan mat. Eitt sinn fórum við á veitingastað í Kigali sem við sátum úti á svölum og gátum horft yfir borgina. En þegar okkur fór að lengja eftir matnum sem við pöntuðum, var einn sendur til að kanna hvað væri að. Hann kom til baka með þær upplýsingar að gasið væri búið og það væri verið að hita upp kolin. Síðan kom maturinn eftir langan tíma og engin fékk það sem hann pantaði. Þegar einhver byrjaði að kvarta, sagði þjóninn okkur að vera bara þakklát fyrir það sem fram er borið.
Við fórum í margar mismunandi kirkjur og ég predikaði þar sem fjöldi var frá 200 manns uppí 12.000 manns. En fjöldinn skipti ekki máli heldur að Drottinn starfaði með krafti til að leysa fólk og lækna. Þegar ég var búinn að þjóna í kirkjum í Rúanda fórum við til Búrúndí. Þegar við fórum á milli landa notuðum við Afríkurútur, sem eru litlar rútur sem taka 9 manns í Evrópu, en í Afríku eru teknir 15 manns. Það var mjög aumt ástand á þessum bílum og hér heima myndu þeim vera skutlað í brotajárn. Enda var það svo að þegar við ferðumst með þeim, sprakk iðulega tvisvar í hverri ferð. Eitt sinn urðum við að stoppa vegna þess að það kviknaði í einhverju undir bílnum. Þegar mér var sagt að taka sjóveikistöflu áður en við lögðum af stað og hafa ælupoka meðferðis, ætlaði ég ekki að trúa því. En síðan sá ég að þetta var staðreynd. Vegirnir eru endalausar beygjur, upp og niður hæðir og ofan á bætast holóttir vegir sem innfæddir kalla heilags anda vegi. Eftir 4 til 9 tíma ferðalag með þessum rútum var maður með sjóriðu fyrsta daginn. Eitt sinn lentum við í smá árekstri og okkar bílstjóri sem var valdur að því braut ljós á öðrum eins bíl. Þetta var leyst á staðnum með því að bílstjórarnir skiptust á ljósum.
Í Búrúndí lenti ég í því að predika heila samkomu án rafmagns, en rafmagn er mjög óstöðugt í Afríku. Það var mjög skemmtileg lífsreynsla að predika við kertaljós og án míkrófóns í stórri kirkju. Þegar ég var hálfnaður að predika byrjaði að rigna og þegar regnið lemur á bárujárninu glymur það um alla kirkjuna. Svo ég tók andköf, því að ég varð að hrópa en hærra en áður. Þrátt fyrir þessi frumstæðu skilyrði var þetta blessaðasta samkoman í Búrúndí. Nærvera Guðs var svo rík og talaði kröftuglega inní líf fólks. Við Sheba lentum í brúðkaupi í Bujumbura í Búrúndí, þar sem innfæddir dönsuðu með trumbur á höfðinu og slógu taktinn. En þarna er hefð fyrir því að foreldrar drengsins fari til forelda stúlkunnar og semji um brúðarverðið sem er venjulega 1 til 4 beljur. Sheba var í vandræðum með unga menn sem komu og spurðu hvað þeir gætu gert til að eignast hana. Ég sagði henni að segja að pabbi vildi 500 beljur og þá var málið dautt. Eftir Búrúndí dvölina fórum við til Búkavú í Kóngó. En þar var barist í fyrra og við sáum húsin sem höfðum verið sprengd upp. Margir eiga um sárt að binda þarna og er mikið að ekkjum, munaðarleysingjum og þeim sem hafa misst ástvini í stríðinu. Nú var komin friður á og var uppbygging í gangi. Á hverri samkomu voru um 30 manns að frelsast og mikill eldur og nærvera Guðs var á hverri samkomu. Eina samkomu þegar ég var að biðja fyrir fólki, kviknaði í kirkjunni út frá rafmagni. Þegar ég sá eldinn, sagði ég að þetta væri staðfesting á því sem væri að gerast í hinu andlega. Guð var að kveikja líf í fólki sínu. En þeir voru ekki lengi að slökkva þennan óvelkomna eld. Í Kóngó var það mikill eldur að þegar Sheba dóttir mín kom upp í púlt til að heilsa upp á fólkið, kom spádómsandi yfir hana og hún spáði yfir söfnuðinum. En í Búkavú varð Sheba sautján ára og þau gáfu henni Afríku dress sem var saumað á hana hjá klæðskera. Þennan dag fengum við mjög góðan mat eftir að húsfreyjan var búin að fá upplýsingar hjá okkur hvað okkur þótti best. Og ekki gleymdist afmælistertan.
Síðasta landið sem við fórum til var Úganda og þar fórum við á mót sem hét “All Nation Conference” (Mót allra þjóða). Þar voru magnaðar samkomur og Guð var að tala mjög sterkt til barna sinna. Á síðustu samkomunni sem ég predikaði í Úganda var smurningin og nærvera svo sterk að það var varla hægt að standa á pallinum. Blessun Guðs flæði ríkulega til okkar allra sem vorum þarna á staðnum.
Þessi ferð var algjör blessun og þrep uppá við andlega fyrir okkur og mjög marga sem snertust af Guði. Þúsundir frelsuðust, fylltust af heilögum anda, leystust úr fjötrum fortíðar, læknuðust, fengu nýja von og tilgang í líf sitt.

Náð og friður frá Drottni Jesú Kristi,

Bróðir í Kristi, Kolbeinn Sigurðsson

Trúboðsferð til Úganda og Rúanda desember 2004.

Ég og bróðir Guðbergur Birkisson lögðu upp í stórkostlega trúboðsferð til Úganda og Rúanda í desember 2004. Það var farið frá Íslandi 8. desember og komið heim 22. desember 2004. Við byrjum í Úganda og þar tók pastor Kabunda Edward Steven á móti okkur á Entebbe flugvelli. Þarna við Viktoríuvatn er mikil fegurð og meðalhitinn er um 25 – 30 °C allt árið. Við fórum á milli mismunandi kirkna, en alls voru haldnar 14 samkomur í Úganda og 10 í Rúanda. Einn daginn þurfti ég að predika á fimm samkomum, og það átti vel við mig að vera í slíkum hasar. Drottinn var að starfa kröfuglega á þessum samkomum, fólk var að frelsast, skírast í Heilögum Anda, læknast og leysast á ýmsan hátt. Í Kampala fórum við og heimsóttum munaðarleysingjaheimili sem heitir Open Door (opnar dyr). Þar voru börn á öllum aldri, eða frá nýfæddum og uppí unglinga. Það var stórkostlegt að tala Guðsorð til þeirra og biðja fyrir þeim.

Í Entebbe fórum við á tvær útisamkomu og á þeim var fólksfjöldi yfir 10.000 hvert kvöld. Fyrra kvöldið var svo mikið að flugum, sem fóru í augun, eyrun og munninn. Annað augað bólgnaði upp hjá mér og þegar ég var að predika þurfti ég stundum að stoppa að tala til að skyrpa flugunum út. En nóttina fyrir seinni útisamkomuna vöknuðum við Beggi á nákvæmlega sama tíma kl. Hálf fjögur og fundum baráttu. Það var slegið upp bænastund og beðið þar til sigur var kominn. Enda var síðari útisamkoman flugnalaus, en á þessum útisamkomum var beðið með öllum til frelsis.

Það var farið með okkur Begga einn daginn inní frumskóga Úganda og við komum í þorp sem enginn hvítur maður hafði komið áður. Þar söfnuðust þorpsbúar saman (ca. 70 manns) og hlustuðu á fagnaðarerindið um Jesú Krist. Eftir að búið var að útlista Guðsorð á einfaldan hátt, þá var beðið með öllum til frelsis.

Í framhaldi af ferð okkar Begga héldum við til Rúanda og þegar við lentum á flugvellinum í Kigali leið mér eins og að koma heim. Enda hafði ég, Anton sonur minn og Einar Ólafsson verið þarna í ágúst 2004 á móti sem hét Africa arise and shine (Afríka rís upp og skín). Kirkjan Zion Temple tók á móti okkur eins og þjóðhöfðingjum, en fólkið frá Rúanda hefur sérstaklega góðan anda. Það er eins og það hafið aldrei verið nein þjóðarmorð þarna. En eins og flestir vita voru 800.000 drepnir á 100 dögum í Rúanda 1994. Það er áberandi hvað fyrirgefningin er ríkur þáttur í lífi þessarar þjóðar. En pastor Paul Gitwaza stóð meðal annars fyrir því að halda stóra útisamkomu á íþróttavelli í Kigali til að koma á sátt milli Hútúa og Tútsa. Fulltrúi Hútúa kom fram og baðst fyrirgefningar á morðunum á Tútsum. Einnig kom fulltrúi Tútsa og baðst afsökunar á því að Tútsar hötuðu Hútúa svo mikið. En við sáum í verki þessa sáttargjörð, því í Zíon Temple eru Tútsar og Hútúar hlið við hlið að lofa Drottinn.

Þennan tíma sáum við fleiri hundruð frelsast, fyllast Heilögum Anda, læknast og mæta Guði á stórkostlegan hátt.

Ég undirritaður hef farið nokkrar ferðir í trúboð til Afríku, en þegar ég var í Rúganda í ágúst 2004 fékk ég hjarta fyrir því að koma trúboði út í sveitir Rúanda. En þetta er mjög fátæk þjóð sem ræktar kartöflur, banana, og ýmisleg fleira. Stór hluti af fólkinu

í landinu býr í litlum þorpum sem lifir við þröngan kost. Zíon Temple er aðeins 5 ára gömul, en samt er þetta ein mest vaxandi kirkjan í Rúanda og hefur stofnað fleiri kirkjur víðs vegar í Afríku. Einnig hefur Zion Temple stofnað kirkjur í London, Brussel, Strassborg og Kaupmannahöfn. Næsta kirkja verður væntanlega stofnuð í París. En Zion Temple í Kigali í Rúanda telur vel yfir 10.000 meðlimi. Forstöðumaður þeirra Paul Gitwaza tjáði mér að þeir hefðu í hyggju að fara út um landsbyggðina í Rúanda með fagnaðarerindið. En vegna ástands í landinu síðast liðna tvo áratugi eru stór svæði í Rúanda sem enginn trúboði hefur komið í um 20 ár.

Þeir í Zion Temple eru búnir að senda mér upplýsingar um búnað sem þeir þurfa til að geta hafið markvisst trúboð um sveitir Rúanda. Kostnaður er um 12.000 $ (ca. 720.000 kr.) fyrir tækjum og búnaði til að geta framkvæmt þetta mikilvæga verkefni. Það á að byrja með þetta trúboð í mars 2005 og það mun koma með nýja von til margra sem hafa lent í hremingum. En fagnaðarerindi kemur með lækningu til anda, sálar og líkama.

Það er byrjuð söfnun hér á Íslandi fyrir þessu trúboðsverkefni í Rúanda. Nú þegar hafa safnast 5.000 $, svo þeir í Zíon Temple hafa byrjað að kaupa búnað fyrir þetta verkefni. Við Íslendingar getum brotið blað í sögu Rúanda með því að sá fjármunum okkar í Guðríkið. Ég hef trú á því að kristnir vinir hér á Íslandi muni leysa þetta verkefni með sóma og hægt verði að klára þetta trúboð um allt Rúanda. Vinsamlegast biðið fyrir þessu trúboði.

Við komum á morgni 26. september til Suður Afríku eftir sólarhrings ferðalag. Veður var eins og á góðum sumardegi á Íslandi. Ricardo tók á móti okkur og við gistum hjá honum og konu hans Adell. Einstaklega gestristin og elskuleg hjón sem við Ella konan mín og Steini gistum hjá. Um kvöldið kom Albert Wiggins og tók okkur í kirkju sem hann er pastor yfir, Logos Assembly of God Belhar. Þar var trúboðshópur frá mörgum samfélögum með drama um að leysa þá sem eru fjötraðir af Djöflinum. Pastorar frá Úganda og Kongó voru þarna. Ella konan mín heilsaði uppá söfnuðinn og Steini gaf vitnisburð um hvernig hann frelsaðist. Ég predikaði um regn handa þjónum Guðs. Drottinn blessaði virkilega og mætti fólki í fyrirbæn og með predikun orðsins.

Daginn eftir vorum við vakin með hafragraut. Síðan fórum við og skoðuðum um borgina sem er mjög falleg. Stórkostleg fjöll sem svipar til fjallanna á Íslandi og hvítar strendur. Við fórum niður á bryggju og keyptum fisk til að taka með sér heim. Um kvöldið fórum við í 60 ára afmælisveislu pastor Alfie Fabe. Meiri háttar veisla með margréttaðri máltíð. Pastor Fabe stofnaði “All Nations Conference” 1999.

28. september fórum við í kirkju hjá Lionel og Rósmarý sem heitir Word of life Christian Center. Meiri háttar lofgjörð og yndislegt fólk. Ég predikaði um Heilagleika og að fara alla leið inní hið allra heilagasta. Þessi predikun var í andanum, því Guð hafði verið að glíma við kirkjuna um það sem ég predikaði. Um kvöldið var sameiginleg samkoma með þeim sem voru mættir á “All Nations Conference”. Lofgjörðin var dans og Afrískir söngvar og þakið ætlaði af húsinu. Curtis Sealcox predikaði um að allt sem við þurfum hefur Hann gefið okkur nú þegar. Orðið var dýnamískt og í fyrirbæninni á eftir var þvílík blessun og leysing.

Að kvöldi hins 29. september var opnunarhátíð á “All Nation Conference”. Þetta trúboðsmót var haldið í risa stóru tjaldi. Þvílík dans og söngatriði og menn skörtuðu sínum þjóðbúningum. Í apríl síðastliðnum þegar þetta mót var í Nígeríu voru 15 þjóðir, núna voru þær 22. Þessar þjóðir eru Sambía, Suður Kórea, Filippseyjar, Búrúndí, Kóngó, Ástralía, Líbería, Úganda, England, Nígería, Kanada, Suður Afríka, Ameríka, Þýskaland, Nagaland, Gana, Tansmanía, Ísland, Swaziland, Sri Lanka, Rúganda og Mósambik. Pastor Mark og Bróðir Kennet blésu í shofar horn og það var mjög öflugt, en þeir eru bænahermenn. Curtis Sealcox predikaði um smurningu Guðs og það var mjög öflugt.

30. september byrjaði mótið kl. 10:00. Ég predikaði um kraft hins Guðlega samfélags, og tók samfélag milli Elísa og Elía sem dæmi. Mótsgestir voru hissa á því að maður frá Íslandi hefði þennan eld þegar hann var að predika. Systir Belinda tók svo við eftir kaffihlé og talaði um Pétur sem beygði sig þegar Drottinn sagði honum að predika fagnaðarerindið heiðingjum. Eftir á var fyrirbæn og yfirlagning handa á þá sem vildu. Ég og Paul frá Rúganda grétum saman. Paul er pastor frá Kiligali í Rúganda í 10.000 manna kirkju. Hann sagði mér að allar fjölskyldur í Rúganda hefðu misst ástvini í Borgarstyrjöldinni 1994-1995. Konan hans missti alla ættingja sína og komst naumlega undan fyrir kraftaverk Guðs. Núna er Drottinn að lækna sár þjóðarinnar og mikil vakning er í Rúganda. Bróðir Kennet fór með okkur eftir samkomuna uppá fjall í ca. 30 ára gamalli Corínu og á fjallinu sáum við yfir alla Cape Town. Hann var með shofar hornið og var að reyna að kenna okkur að blása í hornið, en það var ekki hlaupið að því. Um kvöldið byrjaði samkoma með lofgjörð sem kveikti í okkur Íslendingunum, við tókum sporið og hinir innfæddu tóku að kenna okkur ný spor. Papa 83 ára gamall maður steig fram og braut múra þegar Curtis Selcox var byrjaður að predika. Það ætlaði allt um koll að keyra, og smurningin varð miklu meiri á eftir. Curtis Sealcox talaði um hin þurru bein. Í fyrirbæninni var greinilega Andinn starfandi og menn voru að bindast böndum í líkama Krists. Einn ungur maður kom fram til fyrirbænar og gaf Jesús líf sitt. Mikil neyð í hans lífi því hann var nýbúinn að fremja morð.

1. október morgunsamveran var meiriháttar, William Palmer talaði fyrst um að fara út úr sínu þægilega umhverfi og segja heiminum frá Jesús. Curtis Sealcox predikaði um að þjónusta okkar eigi að vinna sálir, út frá Jóh. 21:1-8. Við viljum eiga flotta umgjörð, söngatriði, flottar ræður og fl., en það er ekki spurning um gjafirnar heldur gjafarann. Um kvöldið predikaði Melinda um einingu með hinum innri sáttmála Guðs. Við vorum skömmuð fyrir að elska okkar eigið svo mikið að það kemst ekki að vera í vilja Drottins.

2. október byrjaði með predikun Dennis frá Zambíu. Hann predikaði um að ljúka verkinu sem Drottinn hefur falið okkur að gera. Tony frá Nígeríu talaði um kraftinn í Guðlegri visku. Kvöldsamkoman var mögnuð og predikarinn frá Rúganda Paul átti hjörtu fólksins. Hann predikaði um beiska vatnið Mara, sem varð ljúffengt við það að eina tréð við vatnið var hent ofaní. Einnig að þegar Ísraelsmenn komu til Elím voru 12 lækir og 70 Pálmatré. Það bendir á reglu í húsi Guðs, einn lækur fyrir hverja ættkvísl og byrði Móses átti að leggjast á 70 þjóna Guðs.

3. október fyrst talaði Barry Ísak um einingu í hjónabandinu. Lance frá Tansmaníu talaði um tjaldbúðina. Magnaðar predikanir. Síðar um daginn fórum við til Bettysbay, þar sem Ricardo og Adell eiga sumarhús við ströndina.

Daginn eftir fórum við að skoða mörgæsir í sínu náttúrulega umhverfi og skoðuðum sveitina í Suður Afríku. Um kvöldið var veisla fyrir alla gesti frá öðrum löndum og þvílíkar kræsingar.

5. október fórum við á samkomu hjá Pastor Mark Killian í Reach Out Ministries. Frábær andi og ég predikaði um heilagleika og að verða brúður Drottins. Á þeirri samkomu kom fram 18 ára stúlka sem var múslími og þegar hún var spurð um hvort hún vildi frelsast, svaraði hún neitandi. Við báðum að þessi andi sem héldi henni myndi yfirgefa hana og hann fór fyrir kraft Heilags Anda. Eftir bænina var hún tilbúin að taka á móti Jesús. Pastor Mark tók okkur heim í mat til sín og við fundum mjög sterk andleg tengsl við þessa kirkju. Meðan við vorum að borða kom betlari og bankaði uppá og bað um mat. Þetta var fastagestur hjá þeim og það var staðið upp til að gefa honum mat. Eftir stutta stund bankaði hann aftur og bað um kaffið sitt.

Um kvöldið lauk þessu trúboðsmóti með að innfæddir sýndu dansatriði og Pastor Tim frá USA predikaði. Þetta mót var meiriháttar fyrir líkama Krists, fólk frelsaðist og leystist á þessu móti.

Daginn eftir var haldið heim á leið, en það er víst að við verðum aldrei eins á ný eftir þessa lífsreynslu.

Ég kom til Lagos í Nígeríu seint um kvöld, en það mætti manni yfir 30 °C. Farangur var settur í sendibíll og svo átti að aka af stað en það var sett spýta með göddum fyrir hjólin til að stoppa bílinn. Það átti greinilega að reyna að ræna okkur, en fyrir Guð hjálp komumst við burt á öðrum bíl óhultir. Það var farið með okkur beint í veislu, þar var okkur gefin Nígeríu matur, sem er rótsterkur. Við vorum saman Silcox, Hill, Albert og John. Umferðin var rosaleg, fáir bílar voru órispaðir og leigubílanir voru eins og kruppuð flík. Menn fóru áfram á flautunni og með því að svína fyrir næsta bíl, þannig að oft var hemlað snarlega. Það var mjög oft lítið bil á milli bíla.

Næsta dag sunnudag, vöknuðu við snemma og þá fór hver okkar með einhverjum svertingjum í kirkju til að predika hjá þeim. Ég predikaði hjá Pastor Peter í Light house church. Þar mynduðust mjög sterk bönd, en það er mjög sérstakt að predika og horfa bara framan í svört andlit sem meðtöku með fögnuði. Dýrð Guðs fell mjög sterkt niður á þessari samkomu.

Síðar á sunnudeginum forum við í kirkju hjá pastor Tony í His purpose church. Það var vígsla á nýju húsnæði. Toni og Peter sáu dýrð Guðs koma niður eins og stóran ljósgeisla, þegar það var beðið yfir orðinu. Frábær lofgjörð og það var greinilega mikil smurning sem fylgdi með.

Við gistum hjá frábæum hjónum Anthony og Rósmarý, en þau áttu hús sem var með hárri girðingu umhverfis húsið og ofan á girðingunni var gaddavír eða eitthvað oddhvasst til að verjast þjófum. Það voru fangelsis rimlar fyrir öllu hurðum og gluggum. En kærleiki þeirra var einstakur og gestrisni eftirbreytanleg. Eitt kvöld áttum við Silcox og Anthony vitjun Guð á einstakan hátt sem fell yfir okkur þegar við vorum að biðja eins og þruma.

Það var daginn eftir sem við fórum til kirkju pastor Fidelis O’Core í Word Chapel. Þar var fyrst fundur með öllum leiðtogunum og andinn starfaði kröftuglega. Það kom fram sýn um flæði milli landa myndi verða í báðar áttir. Það kom mjög sterkt fram að Ísland hefði mjög þýðingamikið hlutverk að tengjast við aðrar þjóðir. Einnig kom fram að Guð myndi nota menn eins og brú fyrir Afríkubúa til að komast yfir lífsins ólgusjó. Síðar um daginn fórum við á samkomu í Word Chapel og áttum frábært samfélag í faðmi Drottins.

Á þriðjudegi var okkur boðið í mat hjá systir Kemi, en hún býr í risa villu. Á leiðinni um miðjan dag vorum við að taka myndir út um glugga bílsins. Það kom flash þegar ég tók myndir af lögreglumönnum, en við vissum ekki að það mætti ekki taka myndir af þeim. Við vorum stoppaðir og ég var tekin út úr bílnum og yfirheyrður á staðnum. Það var mikil æsingur á mannskapnum og ég reyndi að útskýra að Íslendingurinn meinti ekkert slæmt með þessu og bað þá afsökunar. Það virtist ekki róa þá þó ég biði þeim að taka filmuna. Síðan kom allt í einu hermaður sem hrifsaði myndavélina og fór með hana. Loks tók einhver ákvörðun af lögreglumönnunum og skipaði að fara með okkur niður á lögreglustöð. Það var þá sem ég fann að þetta myndi allt samverka til góðs. Það var Sam lögreglustjóri sem tók mál mitt fyrir og hann var ekki að flýta sér. En þegar það var búið að afhenda lögreglunni filmuna og við Silcox, Hill og Albert vorum þarna eftir með Sam að hann bað okkur að koma með okkur út. Sam lögreglustjóri var frelsað Guðsbarn og tók okkur inní nýja kapellu sem hann hafði látið reisa fyrir kristna lögreglumenn. Hann bað okkur að biðja fyrir kapellunni og sér. Þarna báðum við saman og föðmust og grétum. Andi Guðs féll niður og staðfesti sig máttugtlega.

Á miðvikudegi var All Nations Conference sett með mikilli lofgjörð. Nígeríubúar voru klæddir í sína þjóðbúninga og dönsuðu sína þjóðdansa. Þetta var klikkað og við sem vorum aðkomnir fengum mjög mikla athygli. Þó var það Íslendingurinn sem vakti það mikla athygli að menn vildu kyrrsetja hann í Nígeríu. Þetta mót gekk út á einingu, en þarna voru 15 þjóðir og margar kirkjur og trúboðshreyfingar. Kærleikurinn, þjónustulundin, virðingin, auðmýktin og löngunin til að vera sannur Kristinn einstaklingur var ríkjandi á mótinu. Þarna var meðtekið og gefið af sér, við það að fara á hnén og gráta með bræðrum sínum féll Dýrð Guðs oft og staðfesti sig á nýjan hátt fyrir mér. Á þessu móti töluðu um 5 predikara á dag með hlé á milli. Þemað var eining milli hinna Kristnu og samvinna milli ólikra kirkjudeilda, trúboð eða litarhátts. Það var ekki spurningin hvað getur þú gert fyrir mig, heldur hvað get ég gert fyrir þig! Ég á erfitt með að lýsa því hvernig ég fann nýja smurningu og snertingu frá Guði, en það er eins og eitthvað hafði verið sett í hjarta mitt sem veitir bæði gleði og sorg. Það er stórkostleg ný byrði sem hefur verið sáð í hjarta mitt, sem er að ná til allra þjóða með fagnaðarerindið.

Mótið stóð fram á sunnudagskvöld, en það var ekkert á laugardeginum vegna útgöngubanns. Á sunnudagsmorgni var farið með mig í krikju hjá paastor Benji í Redeem Church . Það var löng leið að fara, en þegar við vorum að koma að kirkjunni fórum við yfir ruslahauga. Þetta var stór kirkja sem var en í byggingu. Það var komið þak, en veggirnir voru aðeins hálfir. Hitin var um 35 °C og lyktin af öskuhaugunum kom inn í kirkjuna. Þessar kirkjur sem við vorum að fara í höfðu aldrei fengið heimsókn af hvítum manni fyrr og hvað þá frá Íslandi. Mér leið ekki vel áður en ég átti að predika og fór að biðja. Þá talaði Drottinn til mín og sagðist myndi ganga um pallinn meðan ég predikaði. Og Guð opnaði augu mín og ég sá engla í lýsandi klæðum sem voru stærri en menn koma og raða sér uppá hálfkláruðu veggina hringinn í kring. Þegar ég predikaði gleymdi ég hitanum, lyktinni og andi Guðs fékk að vinna sitt verk. Fjöldi fólks var leiddur til frelsis í lokin, Dýrð sé Guði. Það voru alltaf viðbrögð þegar ég sagði Hallelúja, Amen eða Dýrð sé Guði.

Á mánudeginum var kveðjusamkoma og það var grátið mikið. Það þurfti að slíta Nígeríumenn af mér til að ég gæti komist með út á flugvöll.

Bróðir í Jesú Kristi.

Kolbeinn Sigurðsson

 « til baka