Fasta sem Guði líkar

Fasta þýðir að hylja munninn, halda sig frá fæðu, borða ekki neitt, þjá sálina (Nephesh) og harðneskja við holdið. Það var bæði fastað í gamla og nýja testamentinu. Í frumkirkjunni föstuðu margir tvisvar í viku. Og í gegnum aldirnar hafa allir sannir Guðsmenn fastað mikið. Fastan er eins og stöðugt bænahjól án orða sem hjálpar okkur að vaxa, brýtur ok, sigrar andavald, slekkur rostann í holdinu, gefur kraft í bænina og opinberar orð Guðs. Fastan var notuð þegar hætta steðjaði að þjóðinni, sorg bar að garði, setja átti menn inní embætti, til að fá lækningu, þegar menn vildu helga sig sérstaklega Guði, til að fá vernd fyrir óvinum sínum, þegar menn vildu gera iðrun og áður en menn byrjuðu þjónustu sína.

Undirbúningur fyrir föstu:

Það er nauðsynlegt að láta Heilagan Anda tala til sín hvenær og fyrir hverju skal fasta. Við sjáum þegar Jesú fór út í eyðimörkina til að fasta var hann leiddur af Andanum.

Matteus 4:1-2.
1. Þá leiddi andinn Jesú út í óbyggðina, að hans yrði freistað af djöflinum.
2. Þar fastaði hann fjörutíu daga og fjörutíu nætur og var þá orðinn hungraður.

Við eigum að fasta glöð í bragði og það á ekki að vera eitthvað sem við miklum okkur af. Satan ræðst á huga okkar stöðug í föstunni því fastan ógnar honum, þess vegna þurfum við að biðja Heilagan Anda að smyrja og innsigla huga okkar. Þvo andlit og halda sér hreinum vegna þess að við föstu gengur líkaminn í gegnum hreinsunar tíma. Og við viljum ekki láta fólk sem umgengst okkur vita af föstunni með neikvæðum ilm. Þegar við föstum erum við að fasta fyrir Drottinn og það eru umbun frá föðurnum. Ef við föstum til að ganga í augun á mönnum tókum við út laun okkar fyrirfram.

Matteus 6:16-18.
16. Þegar þér fastið, þá verið ekki daprir í bragði, eins og hræsnarar. Þeir afmynda andlit sín, svo að engum dyljist, að þeir fasta. Sannlega segi ég yður, þeir hafa tekið út laun sín.
17. En nær þú fastar, þá smyr höfuð þitt og þvo andlit þitt,
18. svo að menn verði ekki varir við, að þú fastar, heldur faðir þinn, sem er í leynum. Og faðir þinn, sem sér í leynum, mun umbuna þér.

Tilgangur föstunnar:

1. Auðmýkt á holdinu. Þegar við fórum inní föstu, dregur úr krafti líkamans og nephesh sálin sem er alltaf að heimta eitthvað fyrir magann er kæfð niður. Það er líka sál okkar sem er óseðjandi í lífsins lystisemdir og því er nauðsynlegt að takmarka allt sem gefur holdinu ánægju. Á friðþægingardaginn þurftu Ísraelsmenn að leggja niður vinnu og fasta. Þeir þjáðu nephesh sálu sína og tóku þátt í að leita Guðs þegar æðsti presturinn fór inní hið allra helgasta til að friðþægja fyrir syndir Ísraelsmanna. III. Mósesbók 16:29-34. Guð er Andi og til að nálgast Guð þarf andi okkar að ná að snerta hann. Við það að fasta verður andi okkar næmari og hefur yfirhöndina en ekki sála okkar. Í föstu er nauðsynlegt að iðrast, lesa orðið og biðja mikið.

2. Kraftur í bæninni. Þegar Jónas kom með orð frá Guði um dóm yfir Níníveborg, þá föstuðu allir Nínívebúar, létu af sinni illri breytni og hrópuðu til Guðs um miskunn. Þegar Guð sá gjörðir þeirra, þá hætti hann við að eyða borginni.

Jónas 3:5-10.
5. En Nínívemenn trúðu Guði og boðuðu föstu og klæddust hærusekk, bæði ungir og gamlir.
6. Og er þetta barst til konungsins í Níníve, þá stóð hann upp úr hásæti sínu, lagði af sér skikkju sína, huldi sig hærusekk og settist í ösku.
7. Og hann lét gjöra heyrinkunna í Níníve svolátandi skipun: Samkvæmt boði konungs og vildarmanna hans er svo fyrir mælt: Hvorki menn né skepnur, hvorki naut né sauðir skulu nokkurs neyta. Þeir skulu hvorki á gras ganga né vatn drekka,
8. heldur skulu þeir hylja sig hærusekk, bæði menn og skepnur, og hrópa til Guðs ákaflega og láta hver og einn af sinni vondu breytni og af þeim rangindum, er þeir hafa um hönd haft.
9. Hver veit nema Guði kunni að snúast hugur og hann láti sig iðra þessa og láti af sinni brennandi reiði, svo að vér förumst ekki.
10. En er Guð sá gjörðir þeirra, að þeir létu af illri breytni sinni, þá iðraðist Guð þeirrar ógæfu, er hann hafði hótað að láta yfir þá koma, og lét hana ekki fram koma.

Þegar menn komu með tunglsjúkan mann sem féll oft á eld og í vatn til lærisveinanna, gátu þeir ekki læknað hann. Þá sagði Jesús að þessi andi verður ekki rekinn út nema með bæn og föstu. Sjá Matteus 17:14-21.

Ester lét alla Gyðinga fasta í þrjá daga áður en hún gekk inn til konungs til að afstýra fjöldamorðum á Gyðingum. Sjá Esterarbók 4:16.

Þegar Nehemía frétti um að múrar Jerúsalem væru niður brotnir og borgarhliðin í eldi brennd, fastaði hann og bað dögum saman. Fyrir bæn hans og föstu fékk Nehemía leyfi frá Babelskonungi til að fara og endurreisa múra Jerúsalem

3. Opinberar orð Guðs. Þegar Daníel var að lesa í ritningunni og vildi vita um örlög Jerúsalem, knúði hann á um opinberun orðsins með bæn og föstu. Sjá Daníel 9:1-3. Og Drottinn veitti Daníel beiðni hans og opinberaði honum um örlög Jerúsalem.

Laun föstunnar:
Það er getið um laun föstunnar í Matteus 6:16-18. En í Jesaja kafla 58 er talað um hver launin eru. En þar er líka talað um hvernig fasta á ekki að vera. Í föstu á að breyta út af vananum holdsins, leggja niður vinnu ef hægt er, halda sig frá deilum og þrætum. Fastan á að vera til þess að leysa fjötra illskunnar, láta þungar byrðar falla, gefa frjálsa hina hrjáðu og sundurbrjóta sérhvert ok. Einnig sjáum við að til þess að fasta okkar sé þóknanleg Guði þarf að miðla af sínu andlega og náttúrulega brauði. Það er að gefa gaum að fátækum, útlendingum, munaðarleysingjum og ekkjum. Við eigum að dæma rétta dóma og auðsýna hver öðrum kærleika og miskunnsemi. Sjá Sakaría 7:5-10.

1. Ljós okkar brunar fram sem morgunroði. Orð Guðs er ljós okkar. Drottinn mun láta ljósið eða orð sitt vaxa með hraði í okkur. Það mun brjótast fram í lífum okkar og hrekja á bak aftur það myrkur sem í okkur er. Orð Guð er lampi fóta okkar og ljós á vegum okkar. En það er ekki nóg að eiga þekkingu eða lampa, heldur verðum við að eiga eldinn eða ljósið í orðinu. Það fáum við með föstunni, því eldurinn þarf að snerta anda okkar til þess að fullur skilningur verði á orði Guðs. Til þess að fá þessa miklu blessun verðum við að hætta allri undirokun, hæðnisbendingum og illmælum. Jesaja 58:9.

2. Lækning til anda, sálar og líkama . Þegar fasta okkar þóknast Guði mun koma lækning með hraði inní veru okkar. Drottinn endurreisir okkur algjörlega, því ef andi okkar er snertur hefur það áhrif á líkama og sál.

3. Réttlæti mun fara fyrir okkur. Iðrun og fasta gefur fullkomið réttlæti sem er eins og brynja fyrir óvini sálna okkar. Sjá Efesusbréf 6:14.

4. Dýrð Drottins fylgir okkur hvert sem við förum . Dýrð er á hebresku kabót sem þýðir þungi, heiður, ljómi, glæsibragur, breyta, sameina, að merkja og eilífur stimpill. Þegar við höfum verið snert af dýrð Drottins verðum við aldrei eins. Þar sem við komum munu menn snertast af nærveru Guðs og dýrð hans mun opinbera sig.

Kornelíus höfðingi í Ítölsku hersveitinni fastaði, bað og gaf ölmusur. Drottinn vitjaði hans og hann var fyrsti heiðinginn sem fékk Heilagan Anda. Sjá Postulasagan 10 kafla.

Tímalengd föstunnar:
Það er gott að fasta þrjá daga, enda er oft talað um slíka föstu í ritningunni. En öll fasta er góð og því skulu menn leitast við að fasta að minnsta kosti í einn dag með reglulegu millibili, t. d. einu sinni í viku. Daníel fastaði um þriggja vikna skeið og þá kom Jesú sjálfur til að tala við hann.

Fjörutíu daga fasta var tekin af Móses, Elía og Jesús. Talan fjörutíu er mynd uppá reynslutíma og þá kom óvinurinn með öllu sem hafði til að draga þá af altari Guðs.

Móses fór uppá Sínaí fjall og var þar í fjörutíu daga fastandi. Þegar hann kom til baka kom hann fullur af dýrð Guðs og með lögmál Drottins, boðorðin tíu á steintöflum. Einnig talaði Guð til hans hvernig ætti að byggja tjaldbúðina sem var staður Ísraelsmanna til að nálægjast Guð og fá orð frá honum.

Elía hafði flúið út í eyðimörkina út af Jesebel, fastaði hann þá í fjörutíu daga og hélt áfram að Sínaí fjalli eða öðru nafni Hóreb. Þar fékk Elía orð frá Guði um að smyrja Jehú til konungs yfir Ísrael, en það var Jehú sem drap Jesebel. Einnig fékk hann orð um að smyrja Elísa til spámanns eftir sig.

Þegar Jesús hafði tekið skírn í ánni Jórdan, leiddi Andinn hann útí eyðimörkina til að fasta í fjörutíu daga. Eftir þessa föstu fór Jesús fullur að krafti Andans að predika og segja: “Gjörið iðrun, himnaríki er í nánd.”

Jóel 2:12-16.
12. En snúið yður nú til mín _ segir Drottinn _ af öllu hjarta, með föstum, gráti og kveini.
13. Sundurrífið hjörtu yðar en ekki klæði yðar, og hverfið aftur til Drottins Guðs yðar, því að hann er líknsamur og miskunnsamur, þolinmóður og gæskuríkur og iðrast hins illa.
14. Hver veit nema hann iðrist aftur og láti blessun eftir sig: matfórn og dreypifórn handa Drottni, Guði yðar!
15. Þeytið lúðurinn í Síon, stofnið til helgrar föstu, boðið hátíðarstefnu.
16. Kveðjið saman lýðinn, helgið söfnuðinn, stefnið saman gamalmennum, safnið saman börnum og brjóstmylkingum. Brúðguminn gangi út úr herbergi sínu og brúðurin út úr brúðarsal sínum.

Brúðurin fastar til þess að eignast brúðarklæðin og hún mun koma í fullum skrúða út úr bæna og föstu herbergi sínu til að fara á móts við brúðgumann.

Látum þessi orð vera okkur til hvatningar til að fasta reglulega og því lengri sem fastan er, því meiri sigur er á holdinu.

 « til baka