Trúboðsferð til Rúanda og Kongó í Ágúst 2008
Ég, Kolbeinn Sigurðsson og konan mín Guðrún Erla fórum saman þann 6. ágúst til Kigali í Rúanda og þótt að ferðin taki rúman sólarhring gengur allt upp á ferðalaginu. Samt voru ákveðin tákn sem Guð gaf okkur um að framundan væri andleg barátta um Mulenge í Kongó. Markmiðið með þessari ferð var aðallega að halda endurreisnarmót í Minembwe sem er í Mulenge héraði í austur Kongó. Þetta er svæði sem er án alls nútímaþæginda, eins og rafmagn, bílar, heilsugæsla eða annað sem við í vestrænni menningu lítum á sem sjálfssagðan hlut. Á Íslandi hafði safnast nóg fé til að taka flugvél á leigu sem gæti tekið okkur til Mulenge, því það liggur enginn vegur þangað.
Þann 7. ágúst þegar við komum á Afríka rise mótið í Zíon Temple í Kigali var flokkur af bongó trommurum frá Búrúndí að sýna listir sínar. Þeir dansa, stökkva, berja tromurnar í ástríðu og jafnvel taka bakstökk eins og ólympíumeistarar. Þetta er atriði á heimsklassa og áhorfendur eru angdofa meðan á því stendur. En okkur til mikillar ánægju er Sunday Adelaja frá Úkraníu á Afríka rise mótinu og átti að predika. Hann talaði um að hafa orð Guðs í fyrsta sæti, en lækningar og kraftaverk eiga að fylgja hinum kristnu. Meginreglur Guðs eru það sem breyta fólkinu og þjóðfélaginu. Hann gaf sinn vitnisburð um hvernig hans líf fór úr engu í það að verða maður sem hefur áhrif á þjóðir. Sunday Adelaja kemur frá fátæku þorpi í Nígeríu og fór til náms í Rússlandi 19 ára. Hann lagði stund á fjölmiðlafræði, en Guð kallaði hann til að hafa áhrif á þjóðirnar. Hann hefur stofnað fjölmargar kirkjur víðsvegar um heiminn. En heimakirkjan hans í Kíev í Úkraníu telur yfir 20.000 manns, þar sem yfir 99 % eru hvítir. Hann hefur hlotið fjölmargar alþjóðlegar viðurkenningar og 2004 hlaut hann viðurkenningu Ísraelsstjórnar um að vera einn af áhrifamestu trúboðum heims.
Við Ella vorum eins og blóm í eggi á þvílíku dekur hóteli, Golf Hotel sem er nýlegt hótel í Kigali höfuðborg Rúanda. Næstum allir starfsmenn hótelsins fengu sérstaka fyrirbæn frá okkur Ellu. Ég predikaði á Afríka rise mótinu þann 9. ágúst um byltingu í okkar andlegri göngu og að halda áfram göngunni í gegnum hverja þá andlegu eyðimörk sem mætir okkur til þess að ná að lifa sigrandi lífi. Í lokin gaf Guð mér orð til þeirra sem væru að hugsa um að taka líf sitt og ég sá eins og sveran kaðal sem persóna var að setja um hálsinn á sér. Það komu um 8 einstaklingar fram, aðallega ungt fólk. Hjarta mitt var við það að bresta þegar ég sá þetta unga fólk koma fram til fyrirbænar. Ég bað blessun föðurins yfir þeim eins og Abraham, Ísak og Jakob blessuðu syni sína. Mikil smurning Guðs var á þessari samkomu og margir sem fengu lausn. Á síðari samkomunni þennan dag predikaði Sunday Adelaja um lífsins gildi, virðingu, tignarleika og að virða konur sérstaklega. Frábær lausn og opinberun fyrir alla, þar sem hann setur sannleika Guðs og meginreglur í svo einfalt og skemmtileg mál. Það gladdi okkur Ellu að hann skyldi bjóða okkur til Kiev í Úkraníku og tók vel í það þegar við buðum honum til Íslands.
Lokadagur mótsins var 10. ágúst og það voru þrjár samkomur. Ég predikaði á tveimur samkomum þann dag, þeirri fyrri um hina stórkostlegu sköpun Guðs og á þeirri seinni um að hafa hugafar Konungsins um Guðsríkið. Paul Gitwaza predikaði á síðustu samkomunni um tvöfalda smurningu. Ella mín fékk orð frá Guði um að smurning Esterar væri yfir henni og hún myndi spá til þjóðanna. Guð væri með henni í því sem hún tæki sér fyrir hendur og fjárhagsleg blessun væri yfir lífi hennar. Hún hefði hendur og hjarta sem munu ná til þeirra sem eru þurfandi. Nýr tími fyrir hana í þjónustu Drottins.
Daginn eftir keyrðum við með Paul Gitwaza til vestur Rúanda við landamæri Kongó. Við fórum í gegnum hið fallega landsvæði Rúanda og þar á meðal Nyungwe regnskóginn sem er einn af þjóðgörðum Rúanda. Þegar við keyrðum í gegnum regnskóginn sáum við víða hóp af öpum leika sér við veginn. Að kveldi komum við að landamærum Kongó við Ruzizi ánna og gistum í kaþólsku hóteli hjá St. Fransisku nunnunum. Ruzizi er langt fljót sem rennur úr Kivu vatni alla leið í Tanganyika vatn, sem menn kall hið mikla stöðuvatn. Við vorum sunnan við Kivu vatn sem teygir sig frá Gisenyi í Rúanda/Goma í Kongó í norðri til Cyangugu í Rúanda/Búkavú í Kongó í suðri.
Þegar við vökuðum snemma næsta dags vissum við ekki að þetta yrði dagur hinna löngu biða. Við biðum eftir að fá vegabréfsáritun, biðum eftir bílum til að flytja okkur á áfanga stað. En aðal áfallið var þegar við fengum að vita það að vélin sem átti að fljúga með okkur til Minembwe/Mulenge í Kongó var með bilaðan hreyfil. Flugstjórinn hafði bara skilið eftir miða með skilaboðum um að hann væri farinn til Kenía með vélina í viðgerð og kæmi aftur á laugardaginn. Nú vöknuðu menn loks upp og sáu að það var geysileg andleg barátta um Mulenge. Það var athugað með allar aðrar leiðir, eins og fara með þyrlu, keyra til Minembwe eða fá aðra flugvél. Það var fallið frá því að keyra til Minembwe sem er um 206 km fyrir sunnan Búkavú, því það gæti tekið um 20 klukkustundir og jafnvel ekki öruggt að komast á leiðarenda í gegnum vegleysu og ýmsar hindranir sem eru á leiðinni. Að lokum fannst 14 sæta vél, en nú vantaði flugmann sem gæti ekki bara tekið á loft heldur líka lent í Mulenge. Þetta var bænarefnið okkar þegar við fórum að sofa á hóteli í Búkavú í Kongó. Við vorum nú fullskipað postula teymi sem kom úr ýmsum áttum og samanstóð af Paul Gitwaza postula í Zion Temple í Kigali, Kajabika faðir hans, Leonard forstöðumaður frá Zion Temple í Atlanta í USA, Mukwiza biskup frá Zion Temple í London, Isaiah Misariro forstöðumaður í Four Square assembly í Kigali, Safari Theodore forstöðumaður í Zion Temple Kigali, Ephraim Rugazura framkvæmdastóri Zion Temple í Kigali, Prófessor Daniel Ruturwa frá Zion Temple í Kigali, Patrick og Allain myndatöku/hljóðmenn frá Zion Temple í Kigali, Alexis hermaður úr Kongólíska hernum, Kolbeinn Sigurðsson og Guðrún Erla Gunnarsdóttir trúboðar frá Íslandi og Danny Walters frá Colorado í USA. Við Ella ásamt Danny Walters vorum þau einu sem vorum hvít, en af þessum fjórtán í liðinu voru átta sem voru frá Mulenge héraði.
Vöknuðum 13. ágúst við sólarupprás kl. 6 og vorum tilbúin í slaginn. Um hádegi var farið út á flugvöll, því við vorum búinn að fá aðra vél sem kom frá Goma í Kongó. Þegar búið var að lesta vélina sem var að rússneskri gerð, þá voru það þrír embættismenn á flugvellinum sem sögðu að við þyrftum pappíra frá yfirvöldum að fara til Mulenge. En yfirvöld sögðu að við hefðum vegabréfáritun og þyrftum enga pappíra. Þessir embættismenn voru á höttunum eftir peningum frá okkur og það sem við buðum þeim var greinilega ekki nóg. Þeir héldu vélinni þar til ekki var hægt að fara lengur vegna þess að það þurfti að lenda í björtu í Mulenge. En þá var ákveðið að fljúga með vélinni til Goma og öllum til mikillar furðu þá var það í lagi að fara þangað. En einn af embættismönnunum kom út á völlinn þegar við vorum við það að taka á loft og öskraði til flugstjórans að hann mætti alls ekki fara til Mulenge.
Þegar við komum til Goma var haft samband við fylkisstjórann yfir Búkavú og Mulenge (suður Kivu) og yfirmenn hersins á þessu svæði. Í morgunmatnum á hóteli í Goma daginn eftir fengum við þær fréttir að fylkisstjórinn yfir Suður Kivu hefði sett þá í fangelsi sem stoppuðu okkar daginn áður við að fara til Mulenge. Þeir eru búnir að missa vinnuna og sátu í fangelsi vegna óheiðarleika og einnig höfðu þeir staðið gegn hjálparstarfi. Einnig voru yfirmenn hersins komnir í málið og það var búið að opna allar dyr fyrir okkur. Yfirmaður hersins á svæðinu flaug á undan okkur til Mulenge til að tryggja það að við hefðum hervernd meðan á dvöl okkar stæði í Mulenge. Nú bíðum við eftir að fá vél til að fara til Mulenge því yfirvöld hafa gefið okkur blessun sína. Muhameð flugmaðurinn sem flaug með okkur til Goma tók okkur í sömu vél til Mulenge. Hann var frábær maður frá Kenía sem var okkur mjög hjálpsamur. Ég var á bæn alla leiðinna fyrir því að fólkið í Mulenge myndi fá þá blessun sem Drottinn ættlaði þeim. Í bæninni rifjaði Andi Guðs upp draum sem ég hafði dreymt nokkrum vikum áður og hafði ekki skilið merkingu hans. Draumurinn var svona: Ég var staddur í nýbyggingu sem var kirkja og leit á land í fjarska, sem var eins að það stæði upp úr landinu eins og eyja. Á þessu landi voru mörg tré og það var aðeins ein leið á þennan stað. Þá sagði ég við fólkið sem var með mér: “Takið eftir því nú mun eldur kvikna í trjánum”. Það gekk eftir og ég flaug upp til að skoða staðinn nánar. Þegar ég kom þangað var grasið grænt og trén óskemmd af eldinum sem var slökknaður. Við það að ganga um þennan stað komum við að holu eða brunn sem var í landinu. Það sást ekki til botns og því flaug ég niður til að athuga hvort eitthvað væri í brunninum. Þegar ég var búin að fara djúpt niður í brunninn kem ég að kraumandi vatni og það gýs upp eins og Geysir. Þetta gos lyftir mér upp í loftið vegna þess að ég stend ofan á vatninu. Þetta heita vatn gýs yfir allt þetta land. Drottinn talaði inn í anda minn um að þessi draumur var ekki um mig heldur fyrir Mulenge. Eldurinn sem sást fyrst var vakningin sem var á árunum 1950 til 1960, en hafði slokknað. En vildi Drottinn gefa brunn eða uppsprettu Efraím (Tvöföld blessun) fyrir þessa tíma yfir Mulenge. Þessi seinni vakning var bæði eldur Heilags Anda og opinberað orð úr vatnslind beint frá hásæti Guðs.
Rétt áður en við lentum kom rosa ókyrrð í loftinu og aðflugið var mjög erfitt vegna fjallanna og uppstreymis í kringum flugvöllinn. Flugmaðurinn náði að rétta flugvélina á síðustu stundu áður en lent var á moldarvellinum í Minembwe í Mulenge. Við fengum að vita það þegar við lentum að til Mulenge hafa ekki komið postulalegt teymi áður, þó var það reynt 1997. Alþjóðlega postula teymið sem ætlaði til Mulenge 1997 fórst í fjöllunum við Mulenge. Flugmaðurinn rak annann vænginn í fjallshlíð og allir innanborð 15 manns fórust með þeirri flugvél. Á flugvellinum í Minembwe var hópur af fólki til að fagna komu okkar. Mulenge er með um 20 þorpum og við vorum með endurreisnarmótið í Minembwe sem er miðsvæðis. Farið var með þetta alþjóðlega postula teymi á “Hilton Hótel” í Minembwe. Það var ein fjölskylda sem flutti út úr húsinu sínu til að blessa okkur. Þetta húsnæði var sambland af steypu húsi og moldar húsi með bárujárnsþaki. Þó var byggingin aðallega rauðbrún mold, því þeim vantar sárlega sement á þessu svæði. Herbergið okkar Ellu rúmaði aðeins lítið rúm og hillu sem stóð á gólfinu, þannig að maður opnaði dyrnar og henti sér í rúmið. Loftið og veggirnir voru úr leir, en það var búið að setja dúk á einum stað á veggnum með nokkrum nöglum til að hengja upp fötin okkar. Maður sá á loftinu að regnið hafði brotið sér oft leið í gegn. Þetta var eina húsið í Minembwe sem hafði litlar 12 V ljósaperur sem voru keyrðar áfram með rafgeymum, en hlaðið var á rafgeymana með sólarorku. Bónusinn var að það voru engar moskítóflugur. Loftslag er örlítið kaldara en í Búkavú eða Kigali. Eigandi húsins var mjög stoltur af húsinu sínu. Síðan voru það rotturnar sem voru duglegar að koma í heimsókn til okkar og það verð ég að segja að engum var vel við þær. Sérstakur útikamar hafði verið útbúinn með bólstaðri setu, sérstaklega vegna við höfðum eina konu, hana Ellu mína. Íbúar Mulenge voru stórkostlega klæddir, sérstaklega voru konurnar í skrautlegum kjólum og mennirnir voru margir með sérstaka hatta, göngustafi og jafnvel spjót. Þetta var eins og að koma 100 ár aftur í tímann. Engir bílar og menn gengu allt, ekkert rafmagn eða önnur nútíma þægindi. Margar konur voru í eins gulum gúmmískóm og sumir voru með eins regnhlífar sem voru marglitar.
Síðdegis sama dag var sérstök opnunar samkoma þar sem við vorum öll boðin velkomin til Minembwe. Allar fimm kirkjudeildirnar á svæðinur voru samankomnar, en þær eru Kaþólska kirkjan, Aðventistar, Meþódistar, Sænska hvítasunnuhreyfingin og Assemblies of God. Menn föðmuðust og jafnvel þeir leiðtogar sem höfðu ekki talast við í mjög mörg ár. Eining, fyrirgefning og sáttagjörð var endurreist í Mulenge héraði á þessu endurreisnarmóti.
Daginn eftir þegar ég vaknaði og fór út í náttúruna til að bursta tennurnar sá ég belju á beit. Þetta var kýr með stór horn og var að bíta gras. Kýrin leit upp jótrandi grastuggu og þegar hún sá mig hvíta manninn, brá henni við. Trúlega fyrsta skipti sem hún sá svona fyrirbæri. Hún missti tugguna út úr sér og var með opin munninn um stund og setti upp skrítinn svip. Síðan tók hún á rás í burt eins og skelfingu lostin. Um morguninn fórum við í “bað”. Þetta var framkvæmt í moldar/múrsteinshlöðnu herbergi með vaskafötum sem í var volgt vatn. En gólfið og veggirnir voru með rauðbrúnni mold. Aðal kúnstin var að komast í fötin aftur án þess að verða allur útbíaður í moldinni. Með miklum tilburðum tókst að sigrast á þessu og klæða sig aftur án þess að verða allur skítugur aftur. Þennan dag talaði ég fyrstur á samkomunni og gaf þeim orð um að nálgast Guð. Einnig var ég með spámannlegt orð út frá draumnum sem ég hafði dreymt fyrir vakninguna í Mulenge og nefndi hér framar í frásögunni. Seinni vakningin yrði tvöföld blessun, því Guð væri að opna Efraíms lind eða lind tvöfaldar blessunar. Sú lind myndi gefa bæði gos opinberunar (REMA ORÐ) og yfirflæði af eldi Guðs. Síðan tók Safarí forstöðumaður við og talaði um bænina. Paul postuli lauk með því að tala um tíma Guðs fyrir Mulenge. Samkomunni lauk með því að leysa út lækningar smurningu. Fólk sem kom gangandi úr öllum áttum á samkomurnar, en þeir sem voru komnir lengst að höfðu gengið 3-4 dagleiðir.
Ég hef aldrei verið í eins frumstæðum kringumstæðum og var hissa hvað hinir innfæddu sættu sig við. Stúlkurnar eru jafnvel giftar 14 ára og er sá hjúskapur ákveðinn af foreldrum með því að skiptast á nokkrum beljum fyrir brúðina. Ein belja er jafnvirði 300 $ og það eru fjármunir sem meðalfjölskylda hefur á ári. Aðal vandamál Mulenge er skortur á vegakerfi, menntun og heilsugæslu. Um 40 % af börnum ganga í skóla og því eru margir ólæsir. Foreldrum finnst tímasóun að senda börnin sín í skóla sem kostar um 30 $ á ári og einnig vegna þess að margir af kennurunum eru vanhæfir. Það vantar fjármuni til að byggja upp skóla, heilsugæslu, vegakerfi og einnig vantar hæfa kennara, lækna og hjúkrunarfólk. Þar sem engin heilbrigðisþjónusta er á svæðinu, þá leitar fólkið til Bujumbura í Búrúndí sem er um 80 km austan við Minembwe. Þannig að ferð með veika manneskju á börum er 3 – 5 dagar eftir því hvaðan er lagt upp frá Mulenge. Mikið er um munaðarlaus börn (3 % af börnunum). Í Minembwe búa 70.000 manns og eru nautgripir um 180.000, það er ríflega 2 nautgripir á hvern íbúa. En heildarfjöldi á Mulenge svæðinu í þessum 20 þorpum er um 400.000 manns.
Seinni part dagsins talaði ég á endurreisnarmótinu í Minembwe og gaf þeim hvatningarorð um Rebekku og Ester. Eftir orðið hópuðust konurnar að okkur Ellu til að blessa okkur, þær höfðu fengið nýja von. Mikill sigur hefur unnist meðal andlegra leiðtoga, því menn sem höfðu ekki talast við í 26 ár höfðu sæst. Elsti leiðtoginn sem er fyrir Sænsku hvítasunnuhreyfingunni hefur sagt að nú sé nýr tími og þeir viti hvað skuli gera þegar við erum farinn. Þeir lýstu sig ábyrga fyrir ósættunum og vilja laga það með því að stuðla að einingu og virðingu meðal kirknanna.
Á mótinu þann 16. ágúst var beðið séstaklega fyrir sjúkum. Það voru mjög margir sem komu fram til þess að láta biðja fyrir sér. Einnig voru margar flíkur látnar berast fremmst fyrir þá sem gátu ekki komist á samkomuna. Þessi útisamkoma með þessum mikla fjölda lét flíkurnar fljúga á milli manna, þar til stór haugur af flíkum var fremmst til að biðja yfir. Margir læknuðust og stórkostlegir vitnisburðir um lækningar, en minnistæðast var kona með æxli sem stóð út úr síðu hennar. Hún og maðurinn hennar voru í galdratrú, en eftir að æxlið hvarf, þökkuðu þau bæði Guði fyrir lækninguna. Eftir stundina fórum við með Butoto fylkisstjóra til að skoða fyrstu skólanna sem eru byggðir úr múrsteinum, steypu og með bárujárnsþaki. Það var gaman að tala við hann um uppbyggingu á þessu svæði, þetta var náungi með hjartað á réttum stað gagnvart fólkinu og er að vinna að uppbyggingu við mjög erfiðar aðstæður. Síðdegis predikaði ég á mótinu um Jósef og Samúel, en meðan ég predikaði fór að rigna. Það var ótrúlegt að sjá fólkið sem lét ekki rigninguna á sig fá, heldur sat sem fastast því enginn vildi missa af orði Guðs. Þau breiddu yfir sig flíkur, fáeinir settu upp regnhlíf og síðan þjöppuðu þau sér betur saman.
Ég fékk tækifæri til að fara inn í moldarkofa á matmálstíma. Í einum kofanum voru um 10 ungmenni sem sátu umhverfis eldstæðið og var potturinn á hlóðunum. Reykurinn var svo mikill að innan 30 sek. var mér farið að svíða í augun og þau byrjuðu að fyllast af tárum, einnig fann ég að lungun mín voru ekki heldur að samþykkja þetta. Ég undraðist það að ekki skyldi vera reykháfur, en reykurinn fór bara út um stráþökin og stundum leit þetta út eins og kviknað væri í kofunum. Síðar heyrði ég að um 700 hús í Mulenge höfðu fengið bambus reykháf sem lagaði aðstæðurnar mikið. Ég fór inn í annan kringlóttan kofa, þar sem fólk var að borða og eldunaraðstaðan var skilin að með skilveggjum svo reykurinn varð minni í aðal rýminu. Fólkið sat nánast á gólfinu við að borða. Á vinstri hönd var stór hilla með eldiviði sem var rekkaður upp, en nánast eingöngu er notaður viður til eldunar og svo nærri hefur verið gengið á skóginn að nú eru menn farnir að planta trjám til að fá skóg aftur á svæðum sem eru orðin ber. Á hægri hönd í þessum kofa var eins og háaloft sem fólk gat sofið á. En hvergi sá ég einfaldan hlut eins og spegla.
Þennan sunnudag á síðasta degi endurreisnarmótsins voru um 10.000 manns mættir á samkomu eftir ágiskun minni. En menn vildu vita nákvæma talningu og þá var gerð baunataling. Menn komu með tvo hatta, annan fullan af baunum og áttu samkomugestir að taka eina baun og setja í hinn hattinn. Nákvæm baunataling var 10.200 manns. Eftir að Paul Gitwaza hafði predikað, braust út spádómlegt flæði og margir stóðu upp til að spá. Einnig var það nýtt fyrir mér að sjá fólk fara í andann og byrja að skrifa niður á blað spádóma með einkennilegum táknum. Sagt var að einungis fáir gætu lesið úr þessum spádómum og það fyrir gjöf. Síðan braust út iðrunar andi og fóru allir úr skónum, á hnén og gerðu iðrun fyrir sjálfum sér og landinu sínu. Á eftir braust út mikil gleði og söngur. Síðan var framkvæmdur táknrænn og spádómlegur atburður til að lækna landið og gefa það Guði á ný. Brauð, vín og mold var blandað saman og hellt yfir landið. Brauðið var mynd upp á líkama Krists Orðið, vínið var mynd upp á blóð Krists og moldin fyrir Mulenge. Þetta var blandað saman til þess að leysa orð Guðs og blóð Jesú fyrir lækningar á landinu. Því á þessu landi hafði miklu blóði verið úthellt, stríð hafði geisað af og til síðustu 10 ár. Fólkið var hvatt til að vera sammála um að opna fyrir blessun Guðs yfir landið og gefa Guði landi á ný. Beðið gegn og brotin niður vígi óeiningar, galdratrú, dauða, hatur og fátæktar.
Spádómlegt orð sem kom til Mulenge var eftirfarandi:
1. Frægur forseti frá stórri þjóð muni heimsækja einn dag Mulenge.
2. Ungur einstaklingur frá Mulenge mun verða heimsþekktur við að uppgötva eitthvað.
3. Stór sameiningarkirkja verður byggð í Minembwe.
4. Hér mun verða reist skóverksmiðja.
5. Verðmætur eðalsteinn verður uppgötvaður í Mulenge sem finnst hvergi annars staðar.
6. Fimm postular munu rísa upp af unga fólkinu og munu hafa mikil áhrif á þjóðirnar.
Þetta spámennlegt orð var staðfest með þrumum og eldingum.
Margir höfðu klifrað upp í nærliggjandi tré til þess að sjá hvað Guð væri að gera. En eitt tréð brotnaði niður vegna þess að svo margir klifruðu upp í það.
Um kvöldið komu um 20 ungmenni til okkar í litla húsið og við báðum fyrir þeim. Fjölskyldan sem átti húsið sem við gistum í, kom til að fá fyrirbæn og blessun. Fjölskyldufaðirinn hafði stóra hugsjón, sagðist ekki vera fátækur og var sá eini sem hafði sólarrafhlöðu. Hann vildi mennta börnin sín og sjá kirkjurnar sameinast.
18. ágúst snemma um morguninn var lagt af stað gangandi út á flugvöllinn í Minembwe. Hinir innfæddu tóku farangurinn okkar og báru hann á höfðinu. Það tók um klukkustund að ganga út á flugvöll í gegnum holt og hæðir, yfir læki og ég varð mjög skítugur af hinni frægu rauðbrúnu mold. Flugbrautin var malar/moldar braut og hin 40 fermetra flugstöðvarbygging var hlaðin úr múrsteinum með bárujárnsþaki. En ekkert var fyrir gluggum og enginn hurð var í hurðargatinu. Reyndar hafði ég ekki séð gler í gluggum neins staðar þarna, í mesta lagi hleri fyrir gluggum. Allir komu tímanlega út á flugvöll, en vélin sem átti að taka okkur til Goma kom ekki fyrr en kl 10:30. Það var bara rúmum klukkutíma á eftir áætlun samkvæmt okkar tíma, en ok á Afríkutíma. Nú var önnur rússnesk minni vél sem sótti okkur, því menn voru í vandræðum með að lenda á þessum velli með þeirri sem við komum á. Það þýddi að aðeins 10 komust með og aðrir að liðinu urðu eftir. Þeir fóru landleiðina til Bujumbura í Búrundí og það tók hátt í sólarhring að komast þessa 80 km. Yfir vegleysu og mikla ófæru urðu þeir að berjast áfram, en bílinn þeirra bilaði aðeins 4 sinnum á leiðinni. Við lentum hins vegar heilu og höldnu með mjúkri lendingu á flugvellinum í Goma. Við fórum síðan þaðan með bílum til Kigali í Rúanda og komum seint um kvöldið inn á hótelið okkar. Daginn eftir var haldið heim á leið með flugi frá Kigali til Nairobí í Kenía. Skipt um vél í Nairobí og haldið þaðan til London, frá London var flogið heim þann 20. ágúst til Íslands. Þetta verður ferð sem við minnumst lengi, en þó að mótstaðan hafi verið mikil við að komast til Mulenge, þá var sigurinn líka mjög stór. Það var frábært að fá að vera hluti af þessari endurreisn fyrir Mulenge. Biðjum áfram fyrir fólkinu í Mulenge, að Guð haldi vernd sinni yfir þeim og að Guðríkið eflist þar frá dýrð til dýrðar.
